Back to overview

Tentoonstelling

YOANN VAN PARYS - Support Act : La Clé des Champs

donderdag
20
feb 2020
zondag
29
mrt 2020
  • Galerie
EXPO : PLEIN TARIF 3
EXPO : BOTACARTE 2
EXPO : COMBINE MUSEUM + GALERIE 7.5
EXPO : COMBINE MUSEUM + GALERIE BOTACARTE 5.5

DEZE TENTOONSTELLING IS OPGESCHORT


"Nu al een recensie in Rif-Raf!"

Na een eerste EP die werd uitgegeven op het label I-SEL/P uit Sint-Gillis in 2016, voorafgegaan door meerdere zelf geproduceerde CD’s (die opvielen door de zorg die werd besteed aan de "artworks") en deelnames aan compilaties op buitenlandse labels, komt de Etterbekenaar aan het eind van deze winter 2020 terug met een eerste LP die ruikt naar een eindproef, een ‘exercice de maturité’, zoals onze Zwitserse vrienden zouden zeggen als je het eindexamen moet afleggen – er bestaat zelf een Commission Suisse de Maturité, dat spreekt boekdelen, een Commissie waarvoor iedereen siddert en beeft, zoals je in Wallonië siddert en beeft als je een subsidieaanvraag moet indienen voor de zogenaamde niet-klassieke muziek.

Wanneer

20 februari 2020 to 29 maart 2020

Waar

  • Galerie
Yoann Van Parys

 

Yoann Van Parys dook onder in Italië om verschillende stemmen en snaarinstrumenten op te nemen in studio’s die worden gerund door enkele van zijn vrienden (in Venetië, in Arezzo bij Alessandro Fiori wiens lof hij prijst tijdens interviews – zie bijvoorbeeld het interview met het magazine van PointCulture – in Catania (Colapesce), in Ivrea (Marco Jacopo Bianchi, van Cosmo) en in Ligurië).

Hij heeft een wervelende plaat geproduceerd met een zwierige titel: La clé des champs (een verwijzing naar André Breton?). De sleutel tot de velden nemen, dat betekent met de noorderzon verdwijnen, of liever ontsnappen, de benen nemen, zonder ophef, de mensen doen geloven dat je hier bent terwijl je in werkelijkheid al elders bent, of bent teruggekeerd maar de droom, zelfs de mythe van elders hebt behouden: in de muziek van onze Belgische muzikant, en ik zou zelfs zeggen van onze Waalse muzikant (uit Waals-Brabant, voor een keer niet uit Luik – we zijn de garage rock wat beu), is er iets dat schijnt, dat ritselt, dat zich ontvouwt in de verre en nachtelijke echo's van de stedelijke wereld, versterkt door een waterachtige sfeer, een sfeer van het einde van de wereld.

Deze klanklagen, gemaakt van ijzeren gekletter (alsof de slag van Ucello was verplaatst naar de Belliardstraat, of alsof Oudergem bedekt was door een aanzienlijke hoeveelheid water om na twaalf eeuwen onderdompeling de begeerlijke status van de stad Ys te bereiken, de mythische Bretoense stad die onder water is verdwenen), zijn te horen in de track Toboggan.

Yoann Van Parys, "Toboggan", 2017, (11,5 x 50 cm) & (28,7 x 43,5 cm) sur 55 x 4 x 3 cm
Yoann Van Parys, "Toboggan", 2017, (11,5 x 50 cm) & (28,7 x 43,5 cm) sur 55 x 4 x 3 cm | Courtesy : LMNO

En andere fijne deeltjes worden in het geluidsveld geprojecteerd, die aan het geluid dat bijzondere korrelige aspect verlenen dat de stemmen verdraait in L’invisible lait bleu. De hoofdkleur van deze plaat – die niet meteen duidelijk is als je ze voor het eerst beluistert, maar die toch blijft kleven aan de trommelvliezen en de aandachtige en veeleisende oren van onze lezers zal aanspreken (en we denken ook aan de andere gespecialiseerde lezers zoals critici en journalisten, wiens interpretaties we hopen te lezen: komaan jongens en meisjes!) – ligt in een melancholie die wordt gekleurd door de energie van de (wan)hoop. 

Daaraan moeten zuiver contemplatieve en extatische momenten worden toegevoegd, vooral in de tracks waar gebruik wordt gemaakt van de Wah-pedaal. Daarin kan de luisteraar hymnes of andere oorlogsgezangen horen, met een duivels opzwepend effect, waardoor de luisteraar een overweldigende zin krijgt om in opstand te komen (te beginnen met een opstand tegen de Commission de Maturitévan de zogenaamde niet-klassieke muziek voor de schandalige wijze waarop ze de Waalse troubadours in de steek heeft gelaten, maar dat is een ander verhaal, en dat zou het spectrum al te zeer beperken, aangezien het hier eerder gaat om een opstand tegen de structuren, ongeacht of die stedenbouwkundig zijn, in beton gegoten, zouden we ironisch kunnen zeggen, dan wel maatschappelijk).

Wat de arrangementen zelf betreft, kunnen we opmerken dat er bij talloze tracks werk in de kantlijn is geleverd, iets wat zich in de kantlijn (her)organiseert. Een beetje alsof het afscheid te vinden was rond de gitaar en dus het kampvuur (de noten popmuziek die we hier en daar vinden, en de ironisch onschuldige tederheid van de laatste track van het album, La cascade). Deze prachtige plaat, een mengeling van folk en elektronische muziek, zou de fans van Notwist of Sufjan Stevens moeten kunnen bekoren (we besparen onze Etterbekenaar voor een keer de vergelijking met Belgische peerszoals Sharko of Dead Man Ray).

Ik kan u nu al aankondigen dat hij een mooie plaats zal krijgen in mijn lijst van beste albums van 2020. Maar ik maak me helaas weinig illusies over zijn commerciële succes. Ik ken de ondoordachte oren van degenen die ons niet lezen (of niet horen of niet kijken naar wat je hen toont). Het klopt dat het voor een Belgische muzikant, en dan nog een Waal, dezer dagen een hele prestatie is om op Radio Contact, of zelfs PureFM te worden gespeeld. Het is ook waar (Ô désespoir, aigre château des aigles zoals iemand ooit zei) dat Roméo Elvis, Stromae of Angèle (vooral omwille van de teksten) niet makkelijk te kloppen zijn. Yoann Van Parys komt naar de Botanique voor een intiem concert. Er zijn twee plaatsen te winnen via onze krant. Het volstaat een postkaartje naar de redactie te sturen waarin u ons uitlegt welke velden u wilt openen met uw sleutel (waarvan we hopen dat die een aangename vorm zal hebben).

 

Louis Annecourt

 

donderdag
20
feb 2020
zondag
29
mrt 2020
EXPO : PLEIN TARIF 3
EXPO : BOTACARTE 2
EXPO : COMBINE MUSEUM + GALERIE 7.5
EXPO : COMBINE MUSEUM + GALERIE BOTACARTE 5.5